(Başta Narin olmak üzere haksız yere katledilen tüm mazlumların anısına ithafen)
Rasûlullah Efendimizin (sav) dünyayı şereflendirdiği Mevlid Kandili’nin manevi atmosferine girmiş bulunuyoruz. O Peygamber ki (sav): “Ey Rasûlüm! Biz seni ancak alemlere rahmet olarak gönderdik!” (Enbiyâ, 107) buyrulan varlığın özü, yaratılış gayesidir.
On dört asır evvel, yine bir böyle geceydi,
Kumdan, ayın on dördü, bir öksüz çıkıverdi!
Lâkin o ne hüsrandı ki: Hissetmedi gözler… (Mehmet Akif)
Hissetmedi gözler… Zira dünya, o zamanlar, buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi. O devirde, Bizans ve Fars (İran) olmak üzere iki kutuplu bir dünya vardı. Zaman zaman bu iki ülke arasında savaşlar, ardı arkası kesilmeyen mücadeleler sürüp gidiyordu. Dünyada toptan bir çöküş yaşanıyordu; Allah’a kulluk adına bir emare kalmamış, ahlak sükût içinde ve sosyal hayat da bunalımların pençesinde can çekişiyordu. Karanlığın en koyu tonunun yaşandığı bir dönemi gösteriyordu. “…derin bir denizdeki yoğun karanlıklar gibi. Öyle bir deniz ki onu, dalga üstüne dalga kaplıyor… Üstünde de koyu bulut. Üst üste binmiş karanlıklar… İçinde bulunan insan, elini uzatsa nerdeyse kendi elini bile göremiyor.” (Nur Suresi, 40)
Hicaz bölgesi de bu çöküşten nasibini almıştı; zulüm toplumun tümünde hükümranlığını sürer hale gelmişti. Hak ve hukuk, yerini tamamen kaba kuvvete bırakmış ve güçlü olanlar ne derse, uygulama o istikamette cereyan ediyordu.
Cahiliyenin karanlık günlerinin tasviri açısından burada bir hadiseyi zikretmeknin faydalı olacağını düşünüyorum. Bir sahabi, Allah Rasûlü’nün (sav) huzuruna gelerek cahiliyeye ait bir vahşeti şöyle dile getirmişti: “Yâ Rasûlallah! Biz cahiliye devrinde kız çocuklarımızı diri diri gömerdik. Benim de bir kız çocuğum vardı. Annesine, ‘Bunu giydir, dayısına götüreceğim.’ dedim. (Kadın bunun ne demek olduğunu bilirdi. Ciğerparesi, evlâdı biraz sonra bir kuyuya atılacak ve orada çırpına çırpına can verecekti. Ne var ki, kadının böyle bir canavarlığın önüne geçme hak ve salâhiyeti yoktu. Yapabileceği tek şey, için için ağlayıp gözyaşı dökmekti.)
Hanımım dediğimi yaptı. Çocuk hakikaten dayısına gideceğini zannediyor ve sevinçle evde koşuşuyordu. Elinden tutup daha önce kazdığım bir kuyunun yanına getirdim. Ona kuyuya bakmasını söyledim. O tam kuyuya bakayım derken, sırtına bir tekme vurdum ve onu kuyuya yuvarladım. Fakat her nasılsa, eliyle kuyunun ağzına tutundu. Bir taraftan çırpınıyor, diğer taraftan da: ‘Babacığım, babacığım üzerin tozlandı.’ deyip elbisemi silmeye çalışıyordu. Buna rağmen bir tekme daha vurdum ve onu diri diri toprağa gömdüm.”
Adam bunu anlatırken Allah Rasûlü (sav) ve yanındakiler hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı. Orada oturanlardan birisi: “Be adam! Rasûlullah’ı (sav) hüzün içinde bıraktın!” deyince, Efendimiz (sav), adama: “Bir daha anlat!” dedi. Adam hâdiseyi bir kere daha anlattı. İki Cihan Serveri’nin gözlerinden süzülen yaşlar mübarek sakalından aşağıya akıyordu. (Dârimî, mukaddime 1)
Evet, o gün insanlık müthiş bir buhran geçiriyordu; ama o insanlar Allah Rasûlü’ne ve getirdiği mesaja iman ederek hem dünya hem de ahiret saadetine ulaştılar. Modern cahiliyenin yaşandığı günümüzde ise durum daha fecaattir. Zira günümüzde iman ettiğini iddia edenlerden bazıları veya pek çokları cahiliye dönemine ait her türlü günahı, fuhşu, zulmü, haksızlıkları, haydutluğu yaptığı halde mütedeyyin edasıyla utanmadan dolaşabiliyor. Bu yazdıklarıma dair yüzlerce örnek zikredebilirim ama ben bir tanesiyle yetineceğim. Günümüz cahiliyesinde Kadınları ve çocukları haksızlıkla öldürme, onlara zulmetme, onları istismar etme gibi hadiselerin binlercesine şahit olmamıza rağmen toplum bu ahlaksızları bünyesinde barındırmaya devam etmektedir. Hatta o kadar ki, daha geçen hafta 8 yaşındaki bir çocuğu (NARİN) hunharca katledip daha sonra onu bir dere kenarında çamurun içerisine gömdüğünü itiraf eden zalim daha sonra abdest alıp evinde iki rekât namaz kıldığını söyleyebiliyor. Tabi memlekette bir zamanlar ‘Bakara, Makara’ diyenler, her türlü yolsuzluğu, haksızlığı, mazlum insanlara zulmü reva gören söz sahibi ekâbir takımı ve onların işledikleri her türlü harama helal diyecek kadar küstahlaşan belam kılıklı din adamları el üstünde tutulup ödüllendirildiğini gayet iyi anlayan bir toplum var. Diyeceğim o ki ey Müslüman kardeşim! Allah Rasûlü’nün dünyaya teşrif ettiğine sevineceğine keşke onun getirdiği mesaja iman edip kendine ahlak edinsen daha güzel olmaz mı? Sahabe iman etmelerinin ardından hayatlarını ve anlayışlarını nasıl değiştirmişler idrak etmenin zamanı gelmedi mi?
Yıllar geçiyor ki, yâ Muhammed,
Aylar bize hep muharrem oldu!
Akşam ne güneşli bir geceydi…
Eyvah, o da leyl-i mâtem oldu!.
Âlem bugün üç yüz elli milyon
Mazlûma yaman bir âlem oldu!
Çiğnendi harîm-i pâki ser’in;
Nâmûsa yabancı mahrem oldu!
Beyninde öten çanın sesinden
Binlerce minâre ebkem oldu.
Allah için, ey Nebiyy-i ma’sûm,
İslâm’ı bırakma böyle bîkes,
İslâm’ı bırakma böyle mazlûm